Van de Meulenhof kreeg geen contract bij FC Utrecht: "Ik moest door"

Na zijn vertrek bij PSV volgde een pijnlijke zoektocht. Van de Meulenhof trainde voor zichzelf en hoopte op een nieuwe kans, maar kreeg afwijzing na afwijzing. Hij probeerde het nog bij FC Utrecht en het Belgische Rupel Boom FC, maar een contract bleef uit. De oud-doelman stelde zichzelf een keiharde deadline: als hij binnen een half jaar geen club had, moest hij aan de bak in de 'normale' wereld.

De omschakeling van het profbestaan naar het burgerleven was een enorme klap voor Van de Meulenhof. Hij had geen diploma’s en was volledig afhankelijk geweest van het voetbal. "Ik moest door. De wereld zit nog vol opties en het zit niet in mijn aard om thuis te gaan zitten zielig zijn," vertelt hij in Voetbal International. "Nooit gestudeerd, überhaupt nooit iets gedaan buiten het voetbal om. De hele voetbalwereld werd ineens onder me vandaan geramd en nu moest ik ineens de normale wereld in."

De periode die volgde was mentaal zwaar. "Ik was in die periode best wel down. Best wel op mezelf, vooral omdat ik het zelf ook allemaal even niet zo goed wist. Ik had er überhaupt nog nooit over nagedacht wat ik leuk vond naast keepen. Dat is een hele zoektocht geweest."

Ondanks de steun van zijn familie was de realiteit van de arbeidsmarkt hard. Zijn eerste baan? Luchtkanalenmonteur in Helmond. "Van die ventilatieschachten monteren. Ik had geen diploma’s, hè? Dat waren de enigen die me blind aannamen en zoiets hadden van: we leren hem alles wel," herinnert hij zich. Het ritme beviel hem echter totaal niet. "Om 9 uur ’s ochtends zaten die gasten al aan de bami in de kantine. Toen dacht ik: dit is allemaal niks voor mij."

Na drie maanden hield hij het voor gezien. Ook een kort uitstapje in een verfwinkel bleek niet de juiste match. Pas anderhalf jaar na zijn afscheid bij PSV viel het kwartje. Hij ging aan de slag als verkoper van fitnessartikelen in Helmond.

"Onder meer bij mensen thuis apparaten installeren. Leuk team, jonge gasten, biertje drinken op de vrijdagmiddagborrel. Toen dacht ik voor het eerst: een baan kan dus ook leuk zijn. Toen kreeg ik eindelijk rust in mijn lijf; het zou wel goedkomen, op een bepaalde manier."