Makienok dacht niet aan stoppen: ''Het is niet levensbedreigend''

Simon Makienok speelde al ruim 400 dagen geen wedstrijd meer, voordat hij tegen Excelsior'31 zijn rentree maakte. Voor de Deense spits was het voor zijn gevoel een veel langere absentie bij FC Utrecht.

"En dan ben je nog erg positief. Voor mijn eigen gevoel ben ik langer weggeweest. Na die eerste blessure heb ik me nooit meer helemaal fit gevoeld. Ik heb vorig jaar nog drie wedstrijdjes meegedaan, maar na elke training had ik pijntjes. Vandaar dat ik weer onder het mes moest. Eigenlijk durf ik mezelf nu pas weer echt profvoetballer te noemen. En dat terwijl ik nog lang niet op het niveau zit waar ik wil zijn", begint Makienok in gesprek met Voetbal International.

"Ik kwam naar Utrecht om mijn loopbaan een kickstart te geven. Na wat mindere ervaringen in het buitenland wilde ik mijn Brøndby-niveau weer vinden. Bovendien was ik nog jong genoeg om een betere spits te worden. De Eredivisie leek een ideaal podium", vervolgt Makienok, die veel tegenslagen kende. "Die periode was zwaar en soms zelfs een beetje depressing. Het is eenvoudig als iemand tegen je zegt: "Je hebt deze blessure en na vier maanden ben je er weer." Ik had echter constant te maken met terugslagen. Op een gegeven moment was er geen datum meer waarop ik terug zou keren. Geen specialist kon het met zekerheid zeggen."

De spits heeft nooit gedacht aan het beëindigen van zijn voetbalcarrière. "Nee. Geen seconde. Zo mocht het toch niet eindigen? Ik ben van nature een optimist. Ik heb altijd gedacht dat ik ooit weer terug zou keren op het veld. Je moet een blessure, zelfs al duurt het twee jaar, in perspectief kunnen plaatsen. Ik heb veel negatieve dingen buiten het voetbal meegemaakt. Het is niet levensbedreigend, ik ga niet dood."