'Grote broer' Gjivai Zechiël: "Dat zeg ik ook tegen hen"

Zechiël krijgt de vraag wat hij zou aanpakken als hij minister-president van Nederland zou zijn. "Poeh, niet eenvoudig", reageert hij. "Maar dan toch de woningnood. Ik kom uit Rotterdam en als ik zie hoeveel mensen van tussen de twintig en dertig jaar heel moeilijk aan een huis kunnen komen, dan zou ik dat proberen te veranderen. Sommigen staan al vijftien jaar ingeschreven en hebben nog altijd niets. Ze zien wel dat vluchtelingen soms voorrang krijgen. Ik heb respect voor hen, want ze vluchten vaak niet voor niets uit moeilijke situaties. We moeten ze helpen, maar we moeten ook goed voor de mensen zorgen die hier al zijn. Ik zou daar meer evenwicht in brengen."

"Verder zou ik proberen de jeugd nog meer naar buiten te krijgen. Bewegen, buiten spelen dat is goed voor ze. Meer Zechiël-veldjes, haha. Ik zou zo graag meer jongeren op straat zien voetballen." Zo'n veldje is er nog niet, al hoopt de middenvelder dat die er wel kan komen in de toekomst. "Dat komt hoop ik nog. Ik bedoel meer die veldjes waarop ik in Rotterdam heb gespeeld. Ik zou zo graag meer jongeren op straat zien voetballen, want dat neemt af. Dat ik ze in ieder geval meer buiten zie in plaats van binnen op de Playstation. Dat is wel veranderd ten opzichte van mijn eigen jeugd. Ik zeg het ook tegen mijn zusjes en broertjes."

"Ik heb vijf zusjes en twee broertjes", vertelt de 21-jarige krullenbol. "Sommigen voetballen, anderen dansen of zwemmen. Ze bewegen wel, maar ze zitten ook heel veel op de iPad, YouTube en zo. Dingen als TikTok, Instagram, social media, dat begint vaak al vanaf elf jaar. Als ik thuis ben dan zitten ze er niet op, haha. Maar ik zeg ook tegen hen dat ze lekker naar buiten moeten gaan. Voetballen. Vraag ik aan mijn broertje of zusje of ze een bepaalde oefening al getraind hebben. Haal vriendjes en vriendinnetjes op en ga buiten spelen."

"Het is vooral heel erg leuk om grote broer te zijn. Druk voel ik niet omdat ik goede ouders heb. Ik woon nu niet meer thuis dus ik zie ze minder. Maar ik probeer iedere week wel één of twee keer naar huis te gaan. Ze kijken wel tegen me op, ook omdat ze steeds meer meekrijgen dat ik profvoetballer ben. Shai en Liv zijn allebei negen jaar, zij zitten ook in het stadion als ik speel. Dat is leuk. De rest is nog wat jonger. Ik probeer al mijn broertjes en zusjes vooral positief te coachen, te stimuleren en ze het goede pad op te sturen. En verder moeten ze als kind vooral genieten, zich focussen op school, sport en lekker spelen. Meer niet", besluit hij.