Branderhorst baalde bij FC Utrecht: "Waar doe ik het eigenlijk voor?"

"Vooral de wedstrijddagen waren zwaar, omdat ik daarop geconfronteerd werd met mijn rol", blikt Branderhorst terug in gesprek met Dagblad de Limburger. "Na een week lekker trainen was het dan: waar doe ik het eigenlijk voor? Als ik worstel met iets, zijn er twee mensen die ik bel. Mijn vader is een beetje mijn mental coach, met wie ik spar en waar ik andere inzichten door krijg."

Ook zijn vrouw Muriel, met wie hij in november zijn eerste kindje verwacht, belde hij vaak. Branderhorst kijkt uit naar zijn rol als vader. "Qua timing klopt het voor ons gewoon", vertelt hij. "Mijn vrouw, met wie ik al twaalf jaar samen ben, noem ik altijd mijn emotie. Ik sluit me ervoor af en ga gewoon harder trainen. Zij is meer van: oké, ho even, wat doet dit nou met je? Hoe voel je je en wat vind je hier nou eigenlijk van? Dat zijn mooie gesprekken."

"Thuis bij haar ben ik gewoon rustige Mattijs, op de club ben ik mijn alter ego, de sporter", vervolgt Branderhorst. "Daar zal ik feller zijn, agressiever. Als keeper moet je ook een leider zijn in het veld, en dat is iets waar ik met cursussen actief aan heb gewerkt. Ik ben nu veel completer dan zeven jaar geleden bij Willem II en maak er een sport van om zo veel mogelijk samen te werken met de verdedigers, om zo min mogelijk schoten op goal te krijgen. In mijn ideale wedstrijd heb ik niets te doen."

De sluitpost geniet bij Fortuna Sittard, maar wil wel weer een stap zetten. "Wat altijd mijn drijfveer is: ik wil niet dat dit mijn top is. NEC niet, Fortuna niet. En dus moet ik me ontwikkelen. Ik krijg daar ook energie van, van elke dag op het veld staan, extra werk doen, beter worden. Ik denk dat ik dat van mijn ouders heb, die in het onderwijs werken en dus ook altijd bezig zijn met ontwikkeling. Alles wat ik meemaak, schrijf ik op in een soort dagboekje. En ik heb een wearable, Whoop, dat mijn lichaam monitort en mij helpt de juiste keuzes te maken."